Wodnik (16.02 – 11.03), to wielka konstelacja, leżąca prawie całkowicie nad półkulą południową.
Trzeci znak w żywiole Powietrza. Planeta opiekuńcza - Uran, silny wpływ Saturna, dla którego Wodnik stanowi dom dzienny. Czwarty znak kręgu Uczuć.
Dążenia Strzelca są stabilizowane przez wysokie ideały Koziorożca, a poprzez Powietrze Wodnika
- przekazywane do Wszechświata. To symbol pierwszego wyłomu w Kosmos, wyjścia poza
przestrzeń Saturna - współopiekuna Wodnika. Uran z kolei odbiera i przekazuje na Ziemię poprzez
Powietrze Wodnika wiedzę Najwyższego Rozumu, łącząc ludzkość ze Stwórcą.
Symbolem Wodnika jest Nosiwoda z napełnionym naczyniem w rękach. Woda, wylewająca się z
dzbana, symbolizuje Kosmiczną Świadomość. Ten znak wiązany jest z Janem Chrzcicielem. On to
właśnie chrzcił Jezusa u zarania epoki chrześcijaństwa, u zarania okresu Ryb. Aktualnie Wodnik
niesie ludzkości świadomość nadchodzącego okresu Wodnika - okresu rozumu i kosmicznego
braterstwa.
Hieroglificznie Wodnik jest przedstawiany w postaci strug spiralnie lejących się z dwóch naczyń.
W konsekwencji Wodnik doświadcza rozwoju intelektualnego, osiąga stabilizację duchową.
Oznacza to, że Wodnik gotów jest do wykonania ruchu po spirali, od samoświadomości do pełnego
uczłowieczenia. W symbolice tajemnej Wodnik jest przedstawiany jako dwa latające smoki:
Mądrości i Ziemi. W tym starożytnym symbolu zamyka się tajemnica losu człowieczego.
Wodnik należy do kosmosu, sprawami ziemskimi zajmuje się tylko w razie konieczności. Zawsze
jest zatroskany o przyszłość, która mieni się barwami tęczy, przepięknymi, niosącymi wolność od
wszystkiego, co wywiera presję na los. Zyje on poza czasem, co pozwala mu "zanurzyć głowę" w
problemy naukowe, działalność badawczą, sztukę. Wodnik dostrzega bezpodstawność obecnego
świata i stwarza w swojej wyobraźni świat sztuczny, który ratuje go przed monotonią bytu, przed
niedolą, przed nużącą codzienną pracą.
